അതൊരു ഒരു നിരുപദ്രവകരമായ വിദ്യാര്ത്ഥി പ്രക്ഷോഭമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഏത് സ്വതന്ത്ര അഭിപ്രായപ്രകടനവും ഇറാനില് ജയിലിലേക്കുള്ള മാര്ഗമാണ്.
കണ്ണുകെട്ടിയ തുണി മാറ്റിയപ്പോള് മുന്നില് കണ്ടത് ചോദ്യചെയ്യുന്ന ആ തടിയന് ഇട്ടേച്ചുപോയ ഒരു തുണ്ട് കടലാസാണ്. ഞാന് കൈയ്യൊപ്പുചാര്ത്തേണ്ട കുറ്റസമ്മതങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട ചാര്ത്ത്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുപാര്ട്ടി സെല്ലുകളും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുമായുള്ള 'വൃത്തികെട്ട ബന്ധ'ങ്ങളുടെ തെളിവുകള്. വിദേശ ശക്തികള് വിദ്യാര്ത്ഥിപ്രക്ഷോഭത്തില് വഹിച്ച പങ്കിനെപറ്റി എനിക്കറിയാം എന്നു രേഖകളില്. കൂടാതെ എന്റെ പ്രൊഫെസറും നല്ല സുഹൃത്തുമായ 'അറാഷ് ഹസ്താരി' കമ്മ്യൂണിസത്തെ പുല്കിയത്, പിന്നെ എനിക്ക് അദ്ദേഹവുമായുള്ള 'ലൈംഗിക ബന്ധ'ത്തിന്റെ തെളിവുകള്.
ആ പ്രതിഷേധ സമരത്തിന്റെ നായകനായിരുന്നു അറാഷ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കണ്ണിലെ കരടും.
ഈ ആരോപണങ്ങളൊക്കെ സത്യമാണെന്ന് അരെങ്കിലും കരുതുമെന്ന് ഇതെല്ലാം എഴുതിക്കൂട്ടിയ ആ തടിയന് കരുതുന്നുണ്ടാവുമോ? മറ്റൊരു മാതാഹരിയായി ചരിത്രം എന്നെ കാണുവാന് ഈയൊരു കുറ്റസമ്മതം തന്നെ ധാരാളം - ഒരുപകുതി ഒറ്റുകാരിയും മറുപകുതി വേശ്യയും. "എന്നെ കുടുക്കിയതാണ്, ഞാനിതൊന്നുമല്ല" എന്ന് തെഹ്റാനിലെ മുഴുവനാളുകളോടുമായി വിളിച്ചുപറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നൂ എനിക്ക്. എന്തുചെയ്യാം. ഒഴിഞ്ഞമുറിയിലെ ആ ചുമരുകളെ നോക്കി ഞാന് അലറിക്കരഞ്ഞു, 'ഇത് പച്ചക്കള്ളമാണ്. ഇല്ല ഞാനിതിലൊന്നും ഒപ്പുവെയ്ക്കുകയില്ല'
അന്തിമമായി എന്നെ ചോദ്യചെയ്തവന്, കുറച്ചു വ്യത്യസ്തനായൊരാള് കുറെ ഫോട്ടോഗ്രഫുകള് കാണിച്ചു. ഒന്ന് ഞാനും അറാഷും ഒരു കഫേയില് ഒരുമിച്ചിരുന്നു കാപ്പികുടിക്കുന്നത്. പിന്നൊന്ന് അറാഷിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ഞാന് പോവുന്നതും മണിക്കുറുകള്ക്ക് ശേഷം തിരിച്ചുവരുന്നതും (ഫോട്ടോയിലെ തീയ്യതിയും സമയവും വച്ച്). എന്റെ ലക്ഷ്യം അറാഷിന്റെ ലൈബ്രറി സന്ദര്ശനമായുരുന്നു എന്ന് അയാളോട് ഞാന് വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. ഭാഗ്യത്തിന് എന്റെ കൈയ്യില് അവിടെനിന്നും ഞാന് എടുത്ത പുസ്തകങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
അറാഷുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിലേര്പ്പെട്ടെന്ന കുറ്റസമ്മതം മരണത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയാണ് - അതും എന്റെ മാത്രമല്ല. അറാഷിന്റെ ജീവനായിരുന്നു അവരുടെ ലക്ഷ്യം
തിരിച്ചുമുറിയിലേക്കെത്തിയ ആ തടിയന് ഓര്ക്കാപ്പുറത്ത് എന്റെ കവിളത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. "നീയെന്താടീ കണ്ണുമറയ്ക്കാത്തത്?"
"നിന്റെയീ അറപ്പുളവാക്കുന്ന മുഖം കാണാനായി" അയാളുടെ കൈകള് എന്റെ ദേഹത്ത്് ആഞ്ഞാഞ്ഞുപതിച്ചു. പിന്നെ അയാള് എന്റെ കൈകള് പിന്നോട്ടുവലിച്ച്് ഏതോ ഒരു പരുക്കന് സാധനം കൊണ്ട് റിസ്റ്റ് കൂട്ടിക്കെട്ടി. ആ വേദനയില് അലറിക്കരയുമ്പോഴും ജയിലില് ആരെങ്കിലും എന്റെ രക്ഷയ്ക്കെത്തുമെന്ന ഞാന് വൃഥാ കരുതി.
മുറി വിട്ടുപോയ തടിയന് താമസിയാതെ ഒരു കത്രികയുമായി തിരിച്ചെത്തി. എന്റെ ശിരോവസ്ത്രം വലിച്ചൂരി. നീണ്ടുകിടന്ന എന്റെ മുടിയിഴകള് അയാളുടെ കൈപ്പിടിയിലായി. എന്റെ നിലവിളിയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അയാള് മുടിമുഴുവന് കത്രിച്ചിടാന് തുടങ്ങി. പിന്നെ ഞാന് കുതറിമാറാന് ശ്രമിച്ചു. അഴകാര്ന്ന എന്റെ തലമുടിയെ രക്ഷിക്കാന് തലവെട്ടിച്ചപ്പോഴെല്ലാം കത്രികയേറ്റ് തലനിറയെ മുറിവുകളായി. ഒടുവില് ഒന്നിനും വയ്യാതെ ഞാന് തളര്ന്നു. അപമാനഭാരത്താല് ഞാനിരുന്നു കരഞ്ഞു.
മുടിയുടെ നീളം പോയപ്പോള് കൈ കത്രികവിട്ട് അയാള് ഇലക്ട്രിക് ഷിയേഴ്സിലേയ്ക്ക് മാറി. ആ വികൃതരൂപം ആസ്വദിക്കാനെന്നോണം ഒന്നു മാറിനിന്നു അയാള് എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്. ആ മുഖത്തേയ്ക്ക് ഒന്നു നോക്കാന്പോലുമുള്ള ധൈര്യം പിന്നീടെനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇത് എന്റെ മൂന്നാമത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യല്? അതോ നാലാമത്തേതോ? എനിക്കിപ്പോള് ദിനരാവുകള് തന്നെ അറിയാന് കഴിയുന്നില്ല. ഒരാഴ്ചയായി ഞാനീ നരകത്തില് എന്നുതോന്നുന്നു. ആദ്യചോദ്യം ചെയ്യലില് അയാള് എന്റെ കണ്ണുമൂടിയ തുണി അഴിച്ചുമാറ്റി. ഞാന് അയാളെ ഒന്നു നോക്കി. ഏതാണ്ട അമ്പതു വയസ്സു വരുന്ന, തലയില് കഷണ്ടി കയറിയ ഒരു തടിയന്. മുഖത്ത് വൃത്തിഹീനമായ ഒരു താടി. അയാളെ എന്തോ നാറുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോള് എന്നില് അയാള്ക്കുള്ള അധികാരം അയാള് നന്നായി ആസ്വദിക്കുന്നതായി തോന്നി. ഭരണകൂടത്തിനെതിരായി വിദ്യാര്ത്ഥിപ്രക്ഷോഭത്തില് പങ്കാളിയായ ലാളിച്ചുവളര്ത്തപ്പെട്ട ഒരു മധ്യവര്ഗ രാജകുമാരി - അയാള്ക്ക് ഞാന് അതുമാത്രമായിരുന്നു.
എന്റെ മാതാപിതാക്കള് കുര്ദ്ദുകളായിരുന്നു എന്നതും എനിക്കു വിനയായി. പോരാത്തതിന് വിദ്യാസമ്പന്നരായ ലിബറലുകളും. അമ്മയാണെങ്കില് സൗരാഷ്ട്രിയന്, ആ പൗരാണികമതം പിന്തുടരുവാനായിരുന്നു എന്നെ ശീലിപ്പിച്ചത്. ഷായുടെ കാലത്ത് പട്ടാളത്തില് ഉന്നത റാങ്കിലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു എന്റെ അച്ഛന്. ഇപ്പോള് ഒരു ഇലക്ട്രിക്കല് കട നടത്തുന്നു. ഖുമൈനിയുടെ തിരിച്ചുവരവിന് ശേഷമാണ് എന്റെ ജനനം. വളര്ച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റ വാഴ്ചക്കാലത്തും. ഷാ തന്നെയാണ് അധികാരത്തില് എന്ന ചിന്തയിലായിരിക്കണം എന്നെ വളര്ത്തിയത്. പിന്നീട് മുതിര്ന്നപ്പോള് ഇസ്ലാമിക ഭരണകൂടം അടിച്ചേല്പിച്ച് രണ്ടാമതൊരു നിയമസംഹിത കൂടി അനുസരിക്കേണ്ടതായി വന്നു.
ഒരു വികൃതിക്കുട്ടിയായല്ല ഞാന് വളര്ന്നതെങ്കിലും ജീവിതത്തിലെ തമാശകളും അതിന്റെ നിറഭേദങ്ങളും എന്നെ വല്ലാതാകര്ഷിച്ചു. ആ ഷൂസുകള്, ഞാനാഗ്രഹിച്ച നിറമുള്ള ലോകത്തിലേയ്ക്ക് എന്നെ നയിച്ച ആദ്യ മാന്ത്രിക സാന്നിദ്ധ്യമായിരുന്നു അച്ഛന് എനിക്കു വാങ്ങിത്തന്ന ആ പിങ്ക് ഷൂസുകള്. എങ്കിലും താമസിയാതെ നഖശിഖാന്തം കറുപ്പില് പൊതിഞ്ഞ് പുറത്തേക്കിറങ്ങേണിവന്ന ഒരു എട്ടുവയസ്സുകാരിയായി ഞാന്. സൂര്യകിരണങ്ങളില് വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ് നടക്കുവാനുള്ള എന്നെപ്പോലുള്ള പെണ്കുട്ടികളുടെ ആഗ്രഹങ്ങള് ഡ്രസ്കോഡുകളില് തട്ടി തരിപ്പണമായി.
zarah.jpgടെഹ്റാന് സര്വ്വകലാശാലയില് രണ്ടാം വര്ഷ സ്പാനിഷ് വിദ്യാര്ത്ഥിയായിരുന്ന വേളയില് ഭരണകൂടത്തിന്റെ അപ്രീതിയ്ക്ക് പാത്രമായ ഒരു പ്രഫെസറെ പിരിച്ചുവിട്ടതിനെതിരായി ഒരു പ്രതിഷേധത്തില് ഞാന് പങ്കാളിയായി. ഒരു വലിയവിഭാഗം ജനതയും, നിര്ഭയമായ നിലപാടെടുത്ത ചില പത്രങ്ങളും ഞങ്ങള്ക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചു. 20 വര്ഷത്തോളം അധികാരം കയ്യാളിയ ഭരണകൂടം ക്ഷയോന്മുഖമായതായും, ഒരു നവോത്ഥാനം ആവശ്യമാണെന്നും ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവര്ക്ക് തോന്നി. ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരുടെ വായ മൂടിക്കെട്ടാന് ചില്ലറ ബലപ്രയോഗം മതിയാവുമോ അതോ ഉഗ്രപ്രഹരം തന്നെ വേണ്ടിവരുമോ എന്നു വിലയിരുത്താനായി അധികാരത്തിലുള്ളവര് കരുതലോടെയിരുന്നു. ചില്ലറ ബലപ്രയോഗങ്ങള് എവിടെയുമെത്താതെ വന്നപ്പോള് ഭീകരമുറകള്ക്കായി അവര് തയ്യാറെടുത്തു.
അന്നേ ദിവസം ഞാന് സുഹൃത്തുക്കളോടൊത്ത് സല്ലപിച്ചുകൊണ്ടു വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നു മാര്ഗതടസ്സം സൃഷ്ടിച്ച ഒരു പോലീസുകാരന് എന്റെ തിരച്ചറിയല് രേഖകള് ആവശ്യപ്പെടുകയും എന്നെ കാറിലേയ്ക്കെടുത്തെറിയുകയും ചെയ്തു. ടെഹ്റാനിലെ എതാണ്ട് ഒരു പട്ടണത്തോളം തന്നെ വിസ്തൃതിയുള്ള കുപ്രസിദ്ധമായ എവിന് ജയിലിലേയ്ക്കാണ് എന്നെ കൊണ്ടുപോയത്.
ഏതാണ് രണ്ടുമീറ്റര് നീളം - ഒന്നരമീറ്റര് വീതി വരുന്ന മൂന്നു ചെറിയ സ്റ്റെപ്പുകള്. ഉരുക്കുവാതില്. ജനാലകളില്ല. വെറുംതറയില് ഒരു പുതപ്പുമാത്രം. ആ വാതില് പഴുതിലൂടെ കണ്ണുകെട്ടാനുള്ള തുണി ലഭിക്കും. കണ്ണുകെട്ടിവേണം സെല്ലിനു വെളിയിലിറങ്ങാന്. കക്കൂസിലേയ്ക്ക് പോവണമെങ്കില് ഒരു പച്ച സ്ലിപ് വെളിയിലേക്കിടണം. ഒരേ ഭക്ഷണം. ഒലീവും റൊട്ടിയും. വല്ലപ്പോഴും മത്സ്യമാസാദികളും. ഒന്നുകുളിച്ച് വസ്ത്രംമാറാന് അവസരം കിട്ടുക ഒരാഴ്ചയ്ക്കുശേഷമാണ്.
എന്നെ രണ്ടാമത് ചോദ്യം ചെയ്ത ആ ആളെ ഞാന് ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്. ഒരു ആഞ്ഞുതള്ളിന് അയാള് എന്നെ ഒരു കസേരയില് ഇരുത്തി. കുറെ സമയത്തേയ്ക്ക് വെറും നിശ്ശബ്ദത. ഒന്നുകില് മുഖമടച്ച് ഒരടി, അല്ലെങ്കില് ഇടി. ശാരീരികമായി ഇതിലേതെങ്കിലും ഒന്ന് സ്വീകരിക്കുവാന് ഞാന് ശരീരത്തെ സജ്ജമാക്കി. ശിക്ഷകളുടേതായ ഒരു ലിസ്റ്റ് തന്നെയുണ്ടോ? അസഭ്യവാക്കുകള്, ശാരീരികമായ ഉപദ്രവം, ലൈംഗീക പീഢനം?
അയാള് ആവശ്യപ്പെടുന്ന എന്തും ചെയ്യാന് എനിക്ക് സമ്മതമാണെന്ന് പറയാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു. അതിനായി സ്വയം തയ്യാറെടുത്തു. എന്തു പീഢനവും സഹിക്കാനുള്ള സഹനശേഷിയോ ദൃഢവിശ്വാസമോ ഒന്നും ഉള്ളവളല്ല ഞാന്.
ആ നിശ്ശബ്ദത ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അയാള് ചോദിച്ചു, "എന്തൊരു പറഞ്ഞാല് മനസ്സിലാവാത്ത അമ്മയാ നിന്റേത്?" നിന്നെപ്പറ്റി ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവളെന്നും ഗേറ്റില് വന്നുപോവുന്നു. "ഞങ്ങള് നിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല, നിന്നെപറ്റി കേട്ടിട്ടുമില്ല" എന്നും ഞങ്ങള് അവളോട് ഇതുതന്നെ പറയുന്നു.
"ഞാനെന്തൊരു പൊട്ടിപ്പെണ്ണ്. എന്റെ അമ്മയുടെ വേദനകള് കൂടി അവര്ക്ക് എന്നെ പീഢിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപകരണമാവും എന്നു ഞാന് ആലോചിച്ചതേയില്ല. എനിക്ക് ഇനിയും അവരുടെ ദുരുദ്ദേശങ്ങള് തിരിച്ചറിയാന് കഴിയില്ലേ? "
മൃദുവായ ശബ്ദത്തില് ഞാന് പറഞ്ഞു, "അതേ, ഞാന് ഇവിടെയാണെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിയാം".
അയാള് ഉച്ചത്തില് ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ നീയിവിടെയല്ല. ആണോ? ആരും ഇവിടെയല്ല". ഞങ്ങള് വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ മീറ്റിംഗുകളെപ്പറ്റി അയാള് ചോദിച്ചു.
"ക്ലാസുകള് കാന്സലാക്കാന് അയാള് നിങ്ങളോടാവശ്യപ്പെട്ടുവോ?"
എന്റെ പ്രഫെസറെയാണോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്നു ഞാന് ആരാഞ്ഞു.
അതേ അവന് തന്നെ നിങ്ങളെയെല്ലാം മസ്തിഷ്കപ്രക്ഷാളം ചെയ്ത ആ തെമ്മാടിതന്നെ.
"ഇങ്ങിനെ സംസാരിക്കുന്ന നീയാണ്് തെമ്മാടി", ഞാന് തിരിച്ചടിച്ചു. എനിക്കു നിയന്ത്രിക്കാനാവും മുമ്പേ വാക്കുകള് വാ വിട്ടുപോയി. പിന്നീട് കേട്ടത് അയാളുടെ കസാര നിരങ്ങുന്ന ശബ്ദമാണ്. പിറകില് നിന്നും അയാള് എന്റെ കഴുത്തില് പിടിമുറുക്കി. പിടിച്ചുകുലുക്കിയശേഷം മുന്നോട്ടേക്ക് ആഞ്ഞുതള്ളി. ഇരുന്ന കസാരയടക്കം മുന്നോട്ടു മറിഞ്ഞു. ആ ശക്തിയായ വീഴ്ചയില് എന്റെ താടി മേശയുടെ കോണില് തട്ടി പിളര്ന്നു. തറയില് വീണുകിടക്കുമ്പോള് രക്തം ഒഴുകിപ്പോവുന്നത് ഞാന് അറിഞ്ഞു. പതിയെ ഞാന് മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ കസാരയിലേക്ക് മാറി.
ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട്. ചിലത് പുതിയത് ചിലവ പഴയതിന്റെ ആവര്ത്തനങ്ങളും. എനിക്ക് പിടിച്ചുനില്ക്കാന് പറ്റിയില്ല. ബോധം മറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. എല്ലാറ്റിനും എന്റെ മറുപടി 'അതേ' എന്നതിലൊതുങ്ങി.
"എവിടെപ്പോയി എന്റെ ചങ്കുറപ്പ് എന്നുതോന്നി. എല്ലാറ്റിലുമുള്ള വിശ്വാസവും എനിക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ? വേദനയുടെ ആ മൂടല് മഞ്ഞിനും ആത്മനിന്ദയ്ക്കും ഇടയില് ഒരു തരം ഭയം എന്നെ കീഴടക്കി. എന്റെ താടിയിലെ ആഴമേറിയ മുറിവ് നാളെ പഴുത്തേക്കാം. മുഖത്തെ വൈരൂപ്യമായി, വൃത്തികേടായി അതു പരിണമിച്ചേക്കാം. നാളെ ആണ്കുട്ടികള് എന്നെ ഒഴിവാക്കിയേക്കാം. എന്നിലെ ആ പേര്ഷ്യന് സുന്ദരിയുടെ അന്ത്യം ഞാന് കണ്മുന്നില് കണ്ടു. എന്റെ ചിന്തകള് എത്രമാത്രം നിരര്ത്ഥകമായിപ്പോവുന്നു ? എന്റെയീ ലോകം തന്നെ തകര്ന്നടിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും ചിന്തകള് എന്റെ ചന്തമുള്ള മുഖത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി മാത്രമായിപ്പോയി"
ടോയ്ലറ്റിലേയ്ക്ക് പോവാനായി ഞാന് ഒരു പച്ച പേപ്പര് ചീള് വാതിലിനടിയിലൂടെ തള്ളിവിട്ടു. തടവുകാര് മറ്റുതടവുകാര്ക്ക് കൈമാറുന്ന സന്ദേശങ്ങള് സൂക്ഷിക്കുക ടോയ്ലറ്റ് വാതിലിന്റെ പിന്നിലാണ്. അവിടെ എന്നെ സ്വാഗതം ചെയ്തത് അറാഷിന്റെ വരികളാണ്, പലപ്പോഴും പ്രസംഗം തുടങ്ങുംമുമ്പേ അദ്ദേഹം ചൊല്ലുന്ന ഒരു കവിതയിലെ വരികള്. അതേ അറാഷ് ജയിലിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.
"സ്വന്തം കൈയ്യിലെ പറവയെ മാനത്തേക്കു നീ പറഞ്ഞുവിടും
സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു കരം വന്ന് നിന്റെ കൈകള് പുണരും"
എന്താണ് അദ്ദേഹം അര്ത്ഥമാക്കുന്നത്? സത്യം പറഞ്ഞാല് എനിക്കറിയണമെന്നില്ല. ഇപ്പോള് സംഭവിച്ചതില് പകുതിയും അദ്ദേഹം കാരണമാണ്. പകുതി ഞാന് ഒരു സ്ത്രീയാണെന്നതുകൊണ്ടും.
"എന്റെ പക്ഷിയുടെ ചിറകുകള് ഒടിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു" മറുപടിയായി ഞാന് കുറിച്ചിട്ടു,
ഏതാണ്ട് മൂന്നാഴ്ചകകളോളം നീണ്ടുനിന്ന സകല പീഢനങ്ങള്ക്കും ശേഷം ഒരു കോടതിമുറിയിലേക്കാണ് എന്നെ കൊണ്ടുപോയത്. സര്വ്വകലാശാലയിലെ പഠനാന്തരീക്ഷം തകിടം മറിച്ചതും നിയമവിരുദ്ധ അസാന്മാര്ഗിക ബന്ധം പുലര്ത്തിയതുമടക്കം ആറു കുറ്റങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ പേരില്. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനേ പറ്റിയില്ല.
ആരായിരുന്നു ഈ ആരോപണങ്ങളുന്നയിച്ചവര്? ഞാനിതെല്ലാം ചെയ്തൂവെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്? പതയുന്ന രോഷം എന്റെ ശബ്ദത്തെപ്പോലും കീഴ്പ്പെടുത്തി.
"നിനക്കെതിരെ ആരോപണമുന്നയിച്ചത് വിപ്ലവ കോടതിയും പൊതുപ്രതിനിധികളുമാണ്. നിയമം അനുശാസിക്കുന്ന എല്ലാ നിരീക്ഷണങ്ങള്ക്കും ശേഷമാണ് ഈ കണ്ടെത്തലുകളെല്ലാം" ഒരു സ്യൂട്ടുധാരിയായ ഏതോ പ്രധാനപ്പെട്ട ആ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ പ്രതികരണം അതായിരുന്നു.
എനിക്ക് ഒരു വക്കീലിനെ ലഭിക്കുമോ?
"തീര്ച്ചയായും, നിന്റെ വക്കീല് നിന്റെ സഹകുറ്റവാളി അറാഷ് തന്നെയാണ്"
30 ദിവസത്തെ തടവുശിക്ഷയാണ് ലഭിച്ചത്. ഇതുവരെ തടവില് കഴിഞ്ഞ ദിനങ്ങളുടെ കുറവുണ്ട്. ഭാവിയില് പഠനം തുടരുവാന് പാടില്ല. പത്രസ്ഥാപനങ്ങളില് ജോലി നോക്കുകയുമരുത്. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചു. എന്റെ കാര്യത്തില് എല്ലാം ഏകപക്ഷീയമായി തീരുമാനിച്ചശേഷമായിരുന്നു നിരര്ത്ഥകമായ ആ ചോദ്യം. എന്റേതുപോലുള്ള ഏതുരാഷ്ട്രത്തിലെയും ഭരണകൂടത്തിനു കീഴില് അല്ലലില്ലാതെ കഴിഞ്ഞുകൂടുവാന് കഴിയുക വെറും ബുദ്ധിശൂന്യര്ക്കുമാത്രമായിരിക്കും.
"നിന്റെ കുറ്റസമ്മതം യഥാസമയം ഞങ്ങള് ബഹുജനസമക്ഷം കൊണ്ടുവന്നുകൊള്ളും" അതായിരുന്നു ആ വാക്കുകള്.
ആറുദിവസം കൂടി പിന്നിട്ട ശേഷം വീണ്ടും എന്നെ കണ്ണുകെട്ടി പുറത്തെ കാറിലേയ്ക്ക് നടത്തി. കാറിന്റെ പിന്നില് കിടക്കാന് പറഞ്ഞു. കോടതിയിലേയ്ക്ക് പോയ അതേ വഴിയിലല്ലായിരുന്നു സഞ്ചാരം എന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി. വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദഘോഷവും പ്രഭാതത്തില് തെരുവുണരുന്നതിന്റെ ബഹളവുമെല്ലാം ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇപ്പോള് കാറ് ഒരു ഹൈവേയിലൂടെ കുതിക്കുകയാണ്.
വാഹനങ്ങളുടെ ശബ്ദമൊന്നും വളരെ നേരമായി കേള്ക്കാതായി അധികം കഴിയും മുമ്പ് കാര് നിന്നു. എന്നോടു പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങാന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. മുഖത്ത് കാറ്റുവീശുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. കൈകള് കൂട്ടിക്കെട്ടിയ പ്ലാസ്റ്റിക ചരടുകള് മുറിഞ്ഞുവീണു. ഒപ്പം ഇരുകൈകളും ഇരുവശത്തേക്കും താഴ്ന്നുനിന്നു. എന്നെ അവിടെയിറക്കിയ കാര് പറന്നുപോയി.
കുറെനേരം ഞാനങ്ങിനെ ചലനമറ്റുനിന്നുപോയി. കാര് പൂര്ണമായും മറഞ്ഞു എന്നേതാണ്ടുറപ്പായശേഷം മാത്രം ഞാന് കണ്ണുമൂടിയ തുണി അഴിച്ചുമാറ്റി. ചുറ്റും പരന്നുകിടക്കുന്ന ആ മരുപ്രദേശത്തിന്റെ വിസ്തൃതി കണ്ടു ഞാന് വാ പൊളിച്ചുപോയി. ഒരു ഹൈവേ കുറച്ചകലെയായി കണ്ണില്പെട്ടു. മാനത്തെ കറുത്തപാടുകള് ടെഹ്റാനിലെ മൂടല്മഞ്ഞാണെന്നു തോന്നി. ഞാന് നടക്കാന് തുടങ്ങി. ടെഹ്റാന്റെ ഏറ്റവും വെളിയില് കിടക്കുന്ന ഒരു പ്രാന്തപ്രദേശം ഏക്ബടന് ആയിരുന്നു അത്. കുറച്ചുകൂടി നടന്നപ്പോഴേയക്കും ഒരു ടെലിഫോണ് ബുത്ത് ശ്രദ്ധയില്പെട്ടു.
അച്ഛനെ ഫോണ് വിളിക്കാനായി അതുവഴി കടന്നുപോയ ഒരാളോട് എനിക്ക് കാശുനു യാചിക്കേണ്ടിവന്നു. അങ്ങോളമിങ്ങോളം മുറിവേറ്റ മൊട്ടത്തലയും വിണ്ടുപിളര്ന്ന താടിയും രക്തക്കറയുണങ്ങിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന മുഖവും നെറ്റിത്തടവും ചീര്ത്ത കണ്ണുകളും പൊട്ടിയ ചുണ്ടുകളുമായി എന്നെ കണ്ട് അയാള് ഭയന്നുപോവാതിരിക്കാനായി ഒന്നു നന്നായി ചിരിക്കാന് ഞാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
"ഇതെന്തു പറ്റി കുട്ടീ, എങ്ങിനെ നീയിവിടെയെത്തി?"
താങ്കള് എനിക്ക് ഒരു നാണയം തരുമോ? എന്ന മറുചോദ്യമായിരുന്നു ഉത്തരം.
അയാള് ഒരു കെട്ട് തുറന്ന് നാണയം എടുത്തുകൊടുത്തു.
കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന റൊട്ടിക്കഷണങ്ങളില് ചിലതുകൂടി അദ്ദേഹം എനിക്കു നല്കി. കൂടാതെ കുറെസമയം വിശ്രമിച്ച് അതേവഴിയില് സഞ്ചരിക്കാനും നിര്ദ്ദേശിച്ചു.
തിരക്കിട്ട് ഞാന് ഫോണ്ബുത്തിലെത്തി. മാനം കണ്ടിട്ട് ഏതാണ്ട് സമയം രാവിലെ 8 മണിയായി കാണണം. അച്ഛന് കടയിലേയ്ക്ക് പോവാനായിട്ടില്ല.
"ഗഹ്റാമണി ഭവനം" ഫോണിലൂടെ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം.
"അച്ചാ, ഇത് ഞാനാണ് സാറ."
കവിളില് നിന്നും കണ്ണുനീര് തുടച്ചുകൊണ്ട് മാതാപിതാക്കളെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാനിരുന്നു, പിന്നീട് എന്റെ കണ്ണുകള് ആ റൊട്ടിയിലുടക്കി. കരച്ചില് അവസാനിപ്പിച്ച ഞാന് വിശപ്പുസഹിക്കാന് കഴിയാതെ അതകത്താക്കാന് തുടങ്ങി. ഇതൊക്കെ തന്നയായിരിക്കും സ്വര്ഗത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഞാനാഗ്രഹിക്കുക. പുതിയ റൊട്ടി, സന്തോഷാശ്രുക്കള്, മാതാപിതാക്കളുടെ സാമീപ്യം.
ആ കണ്ണുകെട്ടിയിരുന്ന തുണി ഞാന് മുറുകെപിടിച്ചു.
(സാറ 2005ല് ഇറാനില് നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു. ഇപ്പോള് ആസ്ട്രേലിയായില് വിദ്യാഭ്യാസം തുടരുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ആസ്ട്രേലിയായിലെ ഒരു കുടിയേറ്റ ഇറാന്കാരനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അറാഷ് ഹസ്റാതിയ്ക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നറിയാന് സാറയ്ക്ക് ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല)
ഒരു വിവരസാങ്കേതികവകുപ്പും അതിനു പേരുകേട്ട മന്ത്രിമാരും അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങള് വ്യാഖ്യാനിക്കാന് കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്ന ട്രായും (TRAI) അതിനൊരു ചെയര്മാനും, പോരാ എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും യാഥാര്ത്ഥ്യമാക്കാനായി ഒരു നവരത്നകമ്പനിയും. ഇവരെല്ലാം കൂടി ഒരോ ഭാരതീയദരിദ്രവാസിയും ഒരു സെക്കന്റിന്റെ വിളിക്ക് 60 സെക്കന്റിന്റെ ദ്രവ്യം അടയ്ക്കണം എന്നുപറയുന്നത് ഏത് നിയമം വച്ചാണ്? എന്ത് ന്യായത്തിന്റെ പുറത്താണ്? 
അടി
എ
എങ്കിലും സത്യം അവര്ക്കറിയാം. ആ സത്യം അവര്ക്കു പങ്കുവെയ്ക്കുവാനും കഴിയും. അല്ലെങ്കില് എക്കാലവും ഈയൊരു ടെന്ഷന് നിലനില്ക്കുകയേ ഉള്ളൂ.
ക
ചാനലുകളും ആവുന്നതു ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കാണാന് പറ്റിയില്ല. നമ്മള്ക്ക് മാത്രമായിട്ടാണ് ഇങ്ങിനെയൊരു അഭിമുഖം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതും യു.എസ്.പ്രസിഡണ്ട് ഒബാമയും പ്രധാനമന്ത്രി മന്മോഹന്സിങ്ങും നേരിട്ടുവിളിച്ചശേഷം, തീര്ന്നില്ല അപ്പോളോ ചെയര്മാന് തന്നെ പലതവണ അപേക്ഷിച്ചപ്പോള് മാത്രമാണ് സൂപ്രണ്ടദ്ദേം കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് അനുമതി തന്നത്. ഇത്രയും കാര്യങ്ങള് ആമൂഖമായി പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കില് ജനം വിശ്വസിക്കുകയില്ല എന്നതുകൊണ്ടാണ് വിശദീകരിക്കുന്നത്. വത്തിക്കാനിലെ പോപ്പിനെ കിട്ടിയെന്നുപറഞ്ഞാല് ജനത്തിനു വിശ്വാസക്കുറവുണ്ടായെന്നുവരില്ല. അപ്പോളോ സൂപ്രണ്ട്ന്ന് വച്ചാല് ആരാ? 
ഇനി ഏതെങ്കിലും 'വിവരദോഷികള്' മനസ്സിലുണ്ടാവട്ടേ ഇത്തിരി നന്മയും അല്പം കൊന്നപ്പൂവും' എന്നൊക്കെ എഴുതിയത് വായിച്ച് വഴിതെറ്റിപ്പോയതാണ് നമ്മുടെ സഹോദരിമാരെങ്കില് അവര് അതു തിരുത്തി മുന്നേറുകയാണ് വേണ്ടത്. മലയാളം മലയാളം ഗോ എവേ. നഴ്സ് പ്രോപ്പോസസ്, സൂപ്രണ്ട് ഡിസ്പോസസ് എന്നു കരുതിയാല് മതി തല്ക്കാലം. ഇപ്പോള് പിരിച്ചുവിട്ടതല്ലേ ഉള്ളൂ. വല്ല കടലാസിലോ മൂത്രപ്പുരയിലെ ചുമരിലോ ചില്ലറ എളിയ മലയാളസാഹിത്യ പരിശ്രമം കൂടി നടത്തിയിരുന്നെങ്കില് എന്താകുമായിരുന്നു അവരുടെ അവസ്ഥ. 
ഗ്ര
അക്ഷയത്രിതീയയെപ്പറ്റി നിലവിലുള്ള വേറൊരു വിശ്വാസം വിധവകള്ക്കും വിഭാര്യന്മാര്ക്കുമുള്ളതാണ്. അവര് നന്നായി ദാനം ചെയ്താല് അടുത്ത ജന്മത്തില് അതിന്റെ ഗുണം കിട്ടും. വിധവകള്ക്ക് അടുത്തജന്മം ഭര്ത്താവു ചത്തുപോയി ബുദ്ധിമുട്ടിപ്പോവുന്ന ഒരവസ്ഥയുണ്ടാവില്ല. ഭാര്യയ്ക്ക് മരണംവരെ പീഡനം ഉറപ്പ് ആന്റ് വൈസീവേര്സ. ഭര്ത്താവിന്റെ പീഢനം അതിരുവിടുമ്പോള് ഭാര്യ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലോ കോടതിയിലോ കയറേണ്ടിവരുമോ, ഭാര്യയുടെ പീഢനം ഏറുമ്പോള് ഭര്ത്താക്കന്മാര് കടല്മാര്ഗമോ കിണര്മാര്ഗമോ കയര്വഴിയോ പീഢനരഹിതലോകത്തേക്ക് കുതിക്കേണ്ടത് ആദിയായ കാര്യങ്ങളെപറ്റി ആചാര്യന്മാര് പരാമര്ശിച്ചതായി കാണുന്നില്ല. എന്തായാലും ഈ ജന്മത്തില് ദാനം ചെയ്യുന്ന വിധവകള്ക്കും വിഭാര്യന്മാര്ക്കും അടുത്ത ജന്മം നേരത്തേ മരിക്കാം ഹാ ഹഹ! അല്ലെങ്കില് ദാനത്തിന് പിന്നെന്ത് ഫലം?