ജനാധിപത്യത്തിന്റെ രണ്ട് നെടുംതൂണുകള് എന്ന സ്ഥാനം ഇപ്പോഴലങ്കരിക്കുന്നത് ജുഡീഷ്യറിയും മീഡിയയുമാണ് ലെജിസ്ലേച്ചറിന്റെയും എക്സിക്യുട്ടീവിന്റെയും കൈയ്യിലിരുപ്പിന്റെ ഗുണം കൊണ്ടാണ് സാധാരണയായി ഇങ്ങിനെ സംഭവിക്കുക. രണ്ട് നെടുംതൂണുകള് എന്നനിലയില് തുല്യ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള് നിറവേറ്റേണ്ടവരാണ് ജുഡീഷ്യറിയും മീഡിയയും. രണ്ടു കൂട്ടരും പരസ്പരം ആവശ്യമുള്ളവരാണ്. ജനങ്ങളാണെങ്കില് രണ്ടുകൂട്ടരേയും ഒരുപോലെ ആവശ്യമുളളവരുമാണ്. അതായത് സര്വ്വതന്ത്രസ്വതന്ത്രമായ ഈ രണ്ടു സ്ഥാപനങ്ങളാണ് പാര്ലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശ്വാസകോശവും കരളും.
ആരാണ് കൂടുതല് സ്വതന്ത്രര്, ആര് ആരുടെ കാര്യത്തില് ഇടപെട്ടു കുളം തോണ്ടരുത്, ആര്ക്ക് ആരുടെ കാര്യത്തിലിടപെട്ടു കുളമാക്കാം എന്നെല്ലാമുള്ള ചര്ച്ചകള് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആദികാലം മുതലേ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. തലയോടുള്ളന്നും മൂക്കിലെ വെള്ളം വറ്റുകയില്ലെന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ ആദിമന്ത്യാന്തമില്ലാതെ അത് അനാദികാലത്തോളം തുടര്ന്നുകൊണ്ടുമിരിക്കും. എത്രയെത്ര സെമിനാറുകള് അതിലേറെ ചര്ച്ചകള്. അണ്ടിപ്പരിപ്പിന്റെയും കുപ്പിവെള്ളത്തിന്റെയും കഥ എളുപ്പം കഴിയും. പ്രശ്നങ്ങള് തുടര്ന്നും പൂര്വ്വാധികം ഭംഗിയായി അരങ്ങുതകര്ക്കുകയും ചെയ്യും. നാട്ടുനടപ്പ് അതാണ്.
പഴയ ലോര്ഡ് ചീഫ് ജെസ്റ്റിസ് ഓഫ് ഇംഗ്ലണ്ട് ആന്റ് വെയില്സ് ആയ ലോര്ഡ് വൂള്ഫ് പറഞ്ഞതുനോക്കുക. "Parliamentary democracy depends upon the existence of a free and independent media and a free and independent judiciary. What is more, it is possible that a free media depends upon the existence of a free judiciary and free judiciary depends in turn upon a free and independent media. അപ്പോള് മൊത്തത്തില് നെയ്ച്ചോറും ബിരിയാണിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കൂടി പരമമായ ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തില് രണ്ടുകൂട്ടരും തമ്മിലില്ല.
വൂള്ഫ് തുടരുന്നു "While this may be true, the judiciary must be independent of the media and the media must be independent of the judiciary. അതായത് രണ്ടും തൊടിയില് കവുങ്ങു പോലെയാണ് വളരേണ്ടത്. ഒന്ന് മറ്റൊന്നിന്റെ നിഴലില് പെട്ട് ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും പോവാകെ കുത്തനെ വേരുറപ്പിക്കണം. കവുങ്ങിന്റെ ഗുണം ചുറ്റിലുമുള്ള തണല് അതിനെ ബാധിക്കുകയില്ലെന്നതാണ്. അസ്തുവായിപ്പോയാലും ചാഞ്ഞുവളരുകയില്ല.
ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരത്തിന്റെ ശേഷി കൂടിയും കുറഞ്ഞുമിരിക്കും. അത് പിന്നിലുള്ള ജനത്തിന്റെ പിന്തുണയെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുക. ഒടുക്കത്തെ പിന്തുണയുമായാണ് വരുന്നതെങ്കില് തിമിരം താമസിയാതെ പിടികൂടും. പിന്നെ കണ്ണുതെറ്റി തൈക്കുണ്ടില് വീഴാതെ നോക്കേണ്ടതും നേര്വഴി നടത്തേണ്ടതുമായ കടമ ജുഡീഷ്യറിക്കും മീഡിയയ്ക്കുമാണ്. വിളിച്ചുപറയേണ്ട ബാദ്ധ്യത മീഡിയയ്ക്കും നേര്വഴി നടത്തേണ്ട ചുമതല ജുഡീഷ്യറിക്കും.
ഉത്തരവാദിത്വം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് കൂടേണ്ട സാധനമാണ് പ്രവര്ത്തന സ്വാതന്ത്ര്യം. സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത ഉത്തരവാദിത്വം തോട്ടിയില്ലാത്ത പാപ്പാനെപ്പോലെയാണ്. എപ്പം ചത്തു എന്നു ചോദിച്ചാല് മതിയാവും. ജനാധിപത്യത്തില് ഏറ്റവും കൂടുതല് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള് നിറവേറ്റാനുള്ളത് ജുഡീഷ്യറിയ്ക്കും മാധ്യമങ്ങള്ക്കുമാണ്. നേരു നേരത്തേ അറിയിക്കേണ്ടതു മാധ്യമങ്ങളുടെ ബാദ്ധ്യതയാവുമ്പോള് നീതിയുടെ കാവലാളാവേണ്ടത് ജുഡീഷ്യറിയാണ്. ഈ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള് ഭംഗിയായി നിര്വ്വഹിക്കൂവാന് വേണ്ടത് തീര്ച്ചയായും വക്കുപൊട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല, അതിരുകളില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.
സമീപകാലത്ത് ഏറ്റവും ജനശ്രദ്ധയാകര്ഷിച്ച ഒരു കേസാണ് ജസിക്കാലാല് വധക്കേസ്. ബാറില് പാതിരാത്രിക്ക് മദ്യം ഒഴിച്ചുകൊടുക്കാന് വിസമ്മതിച്ചതിനെതുടര്ന്നു പ്രതി മനുശര്മ്മ ജസിക്കാലാലിനെ വെടിവെച്ചുകൊന്നു. മന്ത്രിപുത്രന് മനുശര്മ്മ സുഖമായി ഊരിപ്പോന്നു. ജസിക്കാലാലിന്റെ കൊലയാളി മനുശര്മ്മയെ ശിക്ഷിക്കണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് രാഷ്ട്രപതിക്കു കിട്ടിയത് രണ്ടുലക്ഷത്തോളം ഇമെയിലുകളായിരുന്നു. വിഷയം മാധ്യമങ്ങള് വിശദമായി ചര്ച്ച ചെയ്തു. കേസ് നേരാവണ്ണം നടന്നപ്പോള് മനുശര്മ്മ അകത്തായി.
ഈ കേസില് മനുശര്മ്മയ്ക്കുവേണ്ടി വാദിച്ചത് ഇനി കോട്ടിടാനില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് വീട്ടിലിരിക്കാന് തീരുമാനിച്ച പരിണിതപ്രഞ്ജനായ നിയമജ്ഞന് രാംജഠ്മലാനിയും. ഈ കേസില് മാധ്യമങ്ങള് മുന്വിധിയ്ക്കിടയാക്കിയെന്നായിരുന്നു ജഠ്മലാനിയുടെ ആരോപണം. ബന്ധപ്പെട്ട സുപ്രീംകോടതി നിരീക്ഷണം നോക്കുക. "Mr. Ram Jethmalani, Learned senior counsel for the appellant submitted that the appellant Manu Sharma had been specifically targeted and maligned before and during the proceedings by the media, who proclaimed him as guilty even after his acquittal by the Trial Court. He took us through various news items that were published in English & Hindi dailies. He elaborated that "Justice should not only be done, it should manifestly and undoubtedly be seen to be done". This common law rule cannot be ignored".
സാക്ഷാല് ശ്രീ രാം ജഠ്മലാനിയെ ഐ.ബി.എന് ചാനലില് ഡെവിള്സ് അഡ്വക്കേറ്റ് പ്രോഗ്രാമില് കരണ് ഥാപ്പര് ക്രോസ് ചെയതത് പലരും കണ്ടതാണ്. ഇനി തന്റെ ഭാഗം വിശദമാക്കാന് എഴുന്നേറ്റുവരാന് പറ്റാതെ, കൊല്ലപ്പെട്ടുപോയ ഒരു പെണ്കുട്ടിയുടെ സ്വഭാവശുദ്ധിയുടെ മേല് സംശയത്തിന്റെ കരിനിഴല് വീഴ്ത്തുന്നത് എത്രമാത്രം നീചമാണ് എന്ന ഥാപ്പര് തുറന്നടിച്ചപ്പോള് ജഠ്മലാനി കോപാകുലനായതും നമ്മള് കണ്ടതാണ്. ഇപ്പോള് പ്രതി ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. തെറ്റുപറ്റിയത് മാധ്യമങ്ങള്ക്കോ അതോ ജഠ്മലാനിക്കോ എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിനില്ക്കുകയാണ്.
പേരുകേട്ട മറ്റൊരു നിയമജ്ഞന് ഫാലി എസ് നരിമാന്റെ നിരീക്ഷണം കൂടി നോക്കുക. "A responsible Press is the handmaiden of effective judicial administration. The Press does not simply publish information about cases and trials but, subjects the entire justice - hierarchy (police, prosecutors, lawyers, judges, courts), as well as the judicial processes, to pubnlic scrutiny. Free and robust reporting,criticism and debate contribute to public understanding of the rule of law, and to a better comprehension of the entire justice - system. It also helps improve the quality of that system by subjecting it to the cleansing effect of exposure and public accountabilty."
വൈകിവന്ന നീതി നീതിയല്ലെന്ന വസ്തുത തല്ക്കാലം തട്ടിന്പുറത്തിരിക്കട്ടെ. നരിമാന് അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാചകം ഹേതുവായതുകൊണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ ജസിക്കാലാലിന്റേയും രുചികയുടെയും കുടുംബത്തിന് അല്പം വൈകിയെങ്കിലും ചില്ലറ നീതി ലഭിച്ചത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തില് മാധ്യമസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുള്ള പങ്കും ചില്ലറയല്ല.
മാധ്യമങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഗാന്ധിജിയുടെ ഒരു നിരീക്ഷണം കൂടി ഇവിടെ സ്മരണീയമാണ്. "One of the objects of a newspaper is to understand the popular feeling and give expression to it, another is to arouse among the people certain desirable sentiments, and the third is the fearlessness to expose popular defects".
യഥാര്ത്ഥത്തില് ഇതുതന്നെയല്ലേ നാം അവസാനമായി നടന്ന മുംബൈ കൂട്ടക്കൊല നടത്തിയ പാക്കിസ്ഥാനി അജ്മല് കസബിന്റെ കാര്യത്തിലടക്കം കണ്ടത്? മുംബൈയില് നടന്നതെന്താണെന്ന് ലോകം ചാനലുകളിലൂടെ കണ്ടതാണ്. തീവ്രവാദികള്ക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിനും രക്ഷാപ്രവര്ത്തനത്തിനും വിലങ്ങിതടിയായി എന്ന പരാതി നിലനില്ക്കേതന്നെ ചാനലുകള് കാട്ടിയ ദൃശ്യങ്ങള് ഒരു ജനതയുടെ ഓര്മ്മകളില് കനലുകളായി അവശേഷിക്കുന്നൂവെന്ന് ഉറപ്പിക്കാവുന്നതാണ് വിധിപ്രഖ്യാപനത്തിനുശേഷം നടന്ന കാര്യങ്ങള്.
കസബിനു വധശിക്ഷ വിധിച്ചപ്പോള് മധുരപലഹാരവിതരണമാണ് നടന്നത്. കൃത്യമായി വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവച്ച സംഗതി വിതരണം ചെയ്തു. ദീപാവലിക്കു പടക്കം പൊട്ടിച്ചതുപോലെ.. മാധ്യമങ്ങള് മുന്വിധിക്ക് വഴിവച്ചു എന്നുപറയാം. പ്രോസിക്യൂട്ടര് ഉജ്വല് നിഗം കസബിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് ദാറ്റ് മോണ്സ്റ്റര് എന്നും മാധ്യമങ്ങള് വിശേഷിപ്പിച്ചത് ബുച്ചര് ഓഫ് മുംബൈ എന്നുമായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിന് സുകുമാര് അഴീക്കോടുമാരൊന്നും മുംബൈയിലില്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് അങ്ങിനെ വിളിക്കുന്നത് അന്യായമാണെന്ന് പ്രതികരിച്ചില്ല. ജനം അവരെ തൂക്കിക്കൊന്നതുമില്ല. കസബിന് വധശിക്ഷയില് കുറഞ്ഞതെന്തെങ്കിലും വിധിച്ചാല് വിധിച്ചയാളുടെ കഴുത്തില് കയര് എപ്പോള് വീണൂ എന്നുമാത്രം ചോദിക്കേണ്ട വികാരമാണ് ചാനലുകള് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തത്. അതുതന്നെയല്ലേ മാധ്യമധര്മ്മവും.
മുന്പേ കൊടുത്ത ഉദ്ധരണികളിലൂടെ സസൂക്ഷ്മം സഞ്ചരിച്ചാല് മനസ്സിലാവുന്ന വസ്തുത ഇത്രമാത്രമാണ്. മാധ്യമങ്ങളുടെയും ജുഡീഷ്യറിയുടെയും സ്വാതന്ത്യത്തിന് നിയതമായ അതിര്വരമ്പുകള് നിര്ണയിക്കുക അസാദ്ധ്യമാണ്. അത് ആപേക്ഷികമാണ്. ലിഖിതനിയമങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണരേഖകളെക്കാള് ജനാധിപത്യത്തിന് സ്വീകാര്യവും ആശാസ്യവുമാവുക മാധ്യമങ്ങള് സ്വയം കണ്ടെത്തുന്ന ഒരു നിയന്ത്രണരേഖയാണ്. ഒപ്പം എന് റാമിനെപോലെയുളള പ്രമുഖ പത്രാധിപന്മാര് പലപ്പോഴായി ആവശ്യപ്പെട്ട കോടതിയലക്ഷ്യം, അപകീര്ത്തി തുടങ്ങിയ മാരകായുധങ്ങളെപറ്റി ഒരു പുനര്വിചിന്തനം ജുഡീഷ്യറിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുമുണ്ടായാല് ജനാധിപത്യം ഒന്നുകൂടി ശക്തിപ്പെടുകയേ ഉളളൂ.
